کسی می آید!

سلام50.gif

امروز از صبح حسابی حالم گرفته بود! حتی با این که امروز ۵ شنبه بود و نشست منتظران خورشید رو تو مسجد بلال برگزار کردیم و فکر کردم که حالم خوب میشه نشد که نشد!14.gif تو دفتر جشنواره آخرین منجی که نشسته بودم همه اش داشتم این شعر فروغ رو با خودم می خوندم البته تو دلم! که کسی فکر نکنه زده به سرم

این عکسی هم که گذاشتم اینجا نمی دونم از نظر دیگران به شعر می تونه ارتباط داشته باشه یا نه اما میدونم به حس و حال خودم خیلی ارتباط داره درست مثل این شعر که اونم مربوط به احساس دل گرفتگیمه!! و می دونم دو تا حس بی ربط به هم یه لحظه نمیاد سراغ آدم!19.gif

32336714-62076698.jpg

من خواب دیده ام که کسی می آید

                                           من خواب یک ستاره قرمز را دیده ام

و پلک چشمم هی می پرد

و کفش هایم هی جفت می شوند

                                                    و کور شوم اگر دروغ بگویم!

من خواب آن ستاره قرمز را وقتی که خواب نبودم دیده ام

 

                کسی می آید

                    کسی می آید

                          کسی دیگر

                                 کسی بهتر

 

کسی که مثل هیچ کس نیست

                 مثل پدر نیست

                 مثل انسی نیست

                 مثل یحیی نیست

                 مثل مادر نیست

 

و مثل آن کسی است که باید باشد

 

و قدش از درخت های خانه معمار هم بلندتر است ...

و از برادر سید جواد هم که رفته است و رخت پاسپانی پوشیده است نمی ترسد

و از خود خود سید جواد هم

که تمام اتاق های منزل ما مال اوست نمی ترسد!

 

                          و اسمش

                                 آنچنانکه مادر در اول نماز و در آخر نماز صدایش می زند

یا قاضی القضات است ، یا حاجت الحاجات است

 

و می تواند تمام حرف های سخت کتاب کلاس سوم را

با چشم های بسته بخواند

و می تواند حتی هزار را بی آنکه کم بیاورد

از روی بیست میلیون بردارد!

و می تواند از مغازه سید جواد

هر چقدر که لازم دارد جنس نسیه بردارد

و می تواند کاری کند که لامپ الله که سبز بود

مثل صبح سحر سبز بود

دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان روشن شود

 

                                                             آخ! چقدر روشنی خوب است

 

و من چقدر دلم می خواهد که یحیی یک چارچرخه داشته باشد با یک چراغ زنبوری

                     و من چقدر دلم می خواهد که روی چارچرخه یحیی

                     میان هندوانه ها و خربزه ها بنشینم و دور میدان محمدیه بچرخم

 

آخ! چقدر دور میدان چرخیدن خوب است

چقدر روی پشت بام خوابیدن خوب است

چقدر باغ ملی رفتن خوب است...

و من چقدر از همه چیزهای خوب خوشم میاید

و من چقدر دلم می خواهد گیس های دختر سید جواد را بکشم!

 

چرا من این همه کوچک هستم که در خیابان ها گم شوم

چرا پدر که اینهمه کوچک نیست

و در خیابان ها هم گم نمی شود کاری نمی کند

                                   که آنکس که به خواب من آمده است

                                                           روز آمدنش را جلو بیاندازد

 

و مردم محله کشتارگاه که خاک باغچه هاشان هم خونیست

که آب حوض هاشان هم خونیست

که تخت کفش هاشان هم خونیست

چرا کاری نمی کنند؟ چرا کاری نمی کنند؟

 

چقدر آفتاب زمستان تنبل است

من پله های پشت بام را جارو کرده ام و شیشه های پنجره را هم شسته ام...

                                      

                                         کسی می آید

                                                 کسی می آید

                                                     کسی که در دلش با ماست

                                                                      در صدایش با ماست

                                                                                در نفسش با ماست

 

کسی که آمدنش را نمی شود گرفت و دستبند زد و به زندان  انداخت...

 

کسی از باران

          از صدای شرشر باران

کسی از میان پچ و پچ گل های اطلسی

              کسی از آسمان توپخانه در شب آتش بازی

می آید

       و سفره را می اندازد

             و نان را قسمت می کند

                    و پپسی را قسمت می کند

                        و شربت سیاه سرفه را قسمت می کند

                             و نمره مریضخانه را قسمت می کند

                                  و روز ااسم نویسی را قسمت می کند

                                     و سینمای فردین را قسمت می کند

                                        و باغ ملی را قسمت می کند

                                          و چکمه های لاستیکی را قسمت می کند

                                            و درخت های دختر سید جواد را قسمت می کند

                               

  و هر چه را که باد کرده باشد قسمت می کند

                                  و سهم ما را هم می دهد!

 

                       من خواب دیده ام!!                                                         

/ 15 نظر / 15 بازدید
نمایش نظرات قبلی
نيما احدی

سلام من اصلاْ نمی دونم چه جوری و از کجا شروع کنم و توجيه کنم خودم رو ! اونم پيش کسی که شديداْ آنتن تيزی داره و نميشه پيشش ملق بازی کرد ... ولی خب شما می دونی که من خيلی وقت بود که از دنيای وبلاگ نويسی کوچ کرده بودم و به دلايل خاصی نمی تونستم به شماها زياد سر بزنم. ولی دوباره دلم بدجوری هوای آزاد نويسی تو دهکده رو کرده و به همين خاطر وبلاگ جديد رو افتتاح کردم ... وبلاگ قبلی هم (نامه هايی که پاره کردی) تعطيل شد چون ديگه کاری به کار اون حرفها ندارم (حداقل فعلاْ)... گفتم اول به شما که يکی از دوستان قديمی وبلاگ نويس من هستيد خبر بدم. خب بسه ديگه سرت درد اومد از بس من فک زدم منتظرم .. يوهووو... دلارام باشيد

سميرا

سلام خانوم خوبي؟ خبري ازت نيست...سري به ما هم بزن

ليلا

به سلام خانم خانما جه عجب سری به اين فراموش خونه هم زدی.معلومه شماها چتونه؟اون از هاله که انگار وبلاگشو گم کرده تو هم که هيچی .حوبيد خوش می‌گذره ؟

ليلا

راستی گرفتار قبل ۱۷ آذر يه قرار بذار ببينمت خوب؟منتظرما

سيد رسول

سلام.... کسی می آيد و اولين چيزی که ما را می گويد اين است که انتظارتان را چه بهره ای بوده است؟ وای به حال ما اگر بهره ای از انتظار نبرده باشيم و تنها دل به انتظار خوش کرده باشيم.

عاصی

باز چی شده جيگری!!!اما من مونم همايش آخرين منجی و شعر فروغ؟؟ همين احترام به عقايدته که منوکشته....

هاله

قبلا ها سيد ها حرمت داشتن بقيه می اومدن بهشون تبريک می گفتن خب عب نداره عيدت مبارک!!!!!!!!! بابا پس اين شيرينی من تکليفش چی شد ....