در مجالی که برایم باقیست!

 

        در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

                      که در آن همواره اول صبح ،  به زبانی ساده ، مهر تدریس کنند

و بگویند خدا خالق زیبایی  و سراینده عشق ، آفریننده ماست

مهربانیست که ما را به نکویی ،دانایی، زیبایی و به خود می خواند

جنتی دارد نزدیک، زیبا و بزرگ

دوزخی دارد- به گمانم -  کوچک و بعید!

                                              در پی سودایی ست که ببخشد ما را

و بفهماندمان ، ترس ما بیرون از دایره رحمت اوست

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

                          که خرد را با عشق ،علم را با احساس و ریاضی را با شعر ، دین را با عرفان

                                                                             همه را با تشویق تدریس کنند
لای انگشت کسی ، قلمی نگذارند
                               و معلم هر روز
                                      روح را حاضر و غایب بکند

و به جز ایمانش ، هیچ کس چیزی را حفظ نباید بکند

مغزها پر نشوند چون انبار ، قلب خالی نشود از احساس

درسهایی بدهند ، که به جای مغز،دلها را تسخیر کند

از کتاب تاریخ ، جنگ را بردارند . در کلاس انشا ، هر کسی حرف دلش را بزند

غیر ممکن را از خاطره ها محو کنند

تا،کسی بعد از این ، باز همواره نگوید:"هرگز"

و به آسانی همرنگ جماعت نشود

                     زنگ نقاشی تکرار شود ، رنگ را در پاییز تعلیم دهند ، قطره را در باران ، موج را در ساحل

                                                    زندگی را در رفتن و برگشتن از قله کوه
                                                                                 و عبادت را در خدمت خلق

                    مشق شب این باشد ؛  که شبی چندین بار همه تکرار کنیم:

عدل - آزادی - قانون - شادی...

امتحانی بشود که بسنجد ما را   تا بفهمند چقدر

                                               عاشق  و آگه و آدم شده ایم

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

که در آن آخر وقت ، به زبانی ساده  شعر تدریس کنند

و بگویند که تا فردا صبح

                       خالق عشق نگهدار شما

/ 31 نظر / 59 بازدید
نمایش نظرات قبلی
لی‌لا

سلام خوبی؟ پایان‌نامه‌ات در چه حاله؟ با هم می‌سازید؟ به ما هم سر بزن منتظرم بای[گل]

لی‌لا

مخواه از رخ ماهت نگاه بردارم مخواه چشم بپوشم ، مخواه بردارم اگر به یـُمن ِ قدمهای مهربانت نیست بگو که سجده از این قبله گاه بردارم مگر بهشت نگاه تو عاشقم بکند که دست از سر ِ نقد ِ گناه بردارم گناه ِ هرچه دلم بشکند به گردن توست گناه ِ هر قدمی اشتباه بردارم تو قرص ماهی و من کودکی که می خواهم به قدر کاسه ای از حوض ِ ماه بردارم بیا که چشم ِ جهانی هنوز منتظر است بیا که دست از این اشک و آه بردارم مثل ماه من به روز شد[گل]

سمیرا

چطوری رفیق؟ حال دلت خوبه؟

باران

سلام هانیه خانم! ما همچنان خواننده‌ی وبلاگ شما بودیما! منتها ابراز وجود نمی کردیم! یه ذره کم لطفی کردی... داریم برای یه دوست آش پشت پا می پزیم یه سر بزن و شریک شو ان شاءالله نوبت شما!

باران

سلام دوباره! کجایی تو؟ اصلا تحویل نگرفتی ما رو... آش نذری که این حرفا رو نداره هانیه جان

[گل]

سلام نام شاعر اثر مرحوم مجتبی کاشانی است چرا اسمش در سایت درج نشده است

ایپکــ

هیچی نمیتونم بگم چون واقعا شعر زیبایی بود کاش همه معلمها اینجوری بشن !