پرشین وبلاگ لیست وبلاگ های فارسی قالب های وبلاگ
شفق 82
 

وقتی کلاس اول يا دوم راهنمايی بودم اين شعر رو حفظ کرده بودم بعد ديگه هيچ وقت نخوندمش اما امشب يه خبری شنيدم که يه دفعه منو ياد اين شعر انداخت!

از همان روزی که دست حضرت قابيل!

گشت آلوده به خون حضرت هابيل

از همان روزی که فرزندان « آدم »

        زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشيد

                                              آدميت مرده بود

                                              گر چه « آدم » زنده بود!

از همان روزی که يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

                                              آدميت مرده بود

بعد

دنيا هی پر از آدم شد و اين آسياب

                     گشت و گشت

    قرن ها از مرگ « آدم » هم گذشت

ای دريغ!

آدميت برنگشت

قرن ما

                  روزگار مرگ انسانيت است

سينه ی دنيا ز خوبيها تهی ست

صحبت از آزادگی پاکی مروت ابلهی ست

صحبت از موسی و عيسی و محمد نابجاست

                            قرن «موسی چومبه هاست»!

من که از پژمردن يک شاخه گل

از فغان يک قناری در قفس

از نگاه ساکت يک کودک بيمار

از غم يک مرد در زنجير

                       حتی قاتلی بر دار !

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

واندرين ايام اشکم در پياله زهر و خونم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

                                  صحبت از پژمردن يک برگ نيست

وای!

جنگل را بيابان می کنند

دست خون آلود خود را

  در پيش چشم خلق پنهان می کنند!   

                                       هيچ حيوانی به حيوانی نميدارد روا

                                       آنچه اين نامردمان با جان انسان می کنند!

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نيست!

فرض کن

يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن

جنگل بيابان بود از روز نخست!

                 در کويری سوت و کور

در ميان مردمی با اين مصيبتها صبور

صحبت از مرگ محبت

مرگ عشق

               گفتگو از

                                  مرگ انسانيت است!

 

                                                                                   « فريدون مشيری »

 

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ٢٥ آذر ،۱۳۸٤ - شفق